Manisha Ashish Wandhare

  अकाशात गेला ,उंच माझा झोका , पलटूनी आला , उंच माझा झोका ... मनात गुदगुल्या , हर्ष वेगळाच झाला, आहे स्वर्ग सुखाचा, उंच माझा झोका ... पंखावरी ओढले मी , निळाईचे रंग , क्षितीजापरी लाल , उंच माझा झोका... तुला मनात भरले , पोकळी ना उरली, भरल्या मनाने झूलला, उंच माझा झोका... थांबना जरासा ,माझे ना काही येथे , मन तरी घुटमळे घेत, उंच माझा झोका... ओंजळीत भरल्या ,सरी पावसाळी , निसटल्या येथेच मी घेता ,उंच माझा झोका ... काशात गेला ,उंच माझा झोका , पलटूनी आला , उंच माझा झोका ...

  छंद तुझा लागला , मकरंद प्रेमाचा बोलला ... भास तुझा चोहीकडे , आरसाही मग हळूच छेड काढे, का? तु असा माझ्यात गुंतला , छंद तुझा लागला ... प्रतिबिंब तुझे माझ्यात गडे , किती लाजू तुझ्या नावाने ऐके ना सवंगडे, का? माझा श्वास तुझ्यात गुंतला , छंद तुझा लागला... दिसे ना मज बंधनांची कडे , स्वर्गसुख हेच सांगत मन उंच उडे, का ? मनाने ध्यास तुझाच घेतला , छंद तुझा लागला ... प्रेमाच्या रस्त्यावरही ना रुततील खडे, तुझा हात असे हाती मिळून आयुष्याचे गिरवू धडे , का ? मजवर रंग तुझाच चढला , छंद तुझा लागला ... छंद तुझा लागला , मकरंद प्रेमाचा बोलला ...

  एकमेकांना एकमेकांसाठी निवडले , पडता अक्षता डोईवर दोन जीव एक झाले ... विचार वेगळे आचार वेगळे वेगळे सारं काही , भिन्न विचारात जन्मजन्माचे सोबती कसे झाले ... नवीन सारं काही म्हणून जुळवाजुळव करून पाहे  , कुठे जुळेना स्वभाव लहान गोष्टीचाही गदारोळ चाले ... शेवटी दोघांनाही कळून चुकले संसाराचे गणित , एकमेकांसाठी नाही बनले दोघं लग्नाच्या बेडीत अडकले... सोडून पाहे गाठ आयुष्याची ती ही सुटे नाही , पडल्या गाठी तरी लाजेसाठी बघा संसाराचा गाडा चाले ...

  गारवा तुषारांचा गालावर ओघळला, थंडगार झुळकेसह तेव्हा भावनांना पुर आला... हव्याहव्याश्या या रिमझीम धारा, हर्ष मनाचा ओसंडला भावनांना पूर आला... निळ्या आकाशाला वेढले काळ्या ढगांनी, प्रेम होऊन बरसली सर तेव्हा भावनांना पूर आला... हूरहूर ती कातरवेळी तुझ्याच आठवांची कातर, ओलांडला उबंरठा पावसात तेव्हा भावनांना पूर आला... प्रेमाच्या वाटेवर सांभाळता सांभाळत नाही मन, खळाळत जाते समुद्राकडे तेव्हा भावनांना पूर आला...

 हळुच डोकावले होते मी हृदयात त्याच्या , आज हसतांना दिसला ,ती जागा कधी माझी होती ... मग डोळयांनीच विचारले माझ्या त्याला, जो डाव मनासोबत खेळला माझ्या  ,चूक माझी होती... ओठ शिवले माझे रेशमी धाग्यांना तोडून, सोडून गेलास मला तु , तिच का ? तुझ प्रेम होती ... मला कळलंच नाही बघ ना हा प्रेम त्रिकोण, मी मनात तुला ठेवले आणि तुझ्या मनात ती होती... आज असह्य होत आहेत या भावना तरी, भावविभोर मन शांत होईल बघून, तुझा आनंद ती होती ... कळली आता कुठे या मनाची चाहूल मला, प्रेमात सर्वस्व अर्पण  करून जगणारी राधा होती ...

  ओढ होती त्या पाखराला आकाशात झुलायची , चंद्र सूर्य ताऱ्यांनाही ओजंळीतून न्याहाळायाची ... उंच उंच झेप घेत पंखावर आसमंत घ्यायची , ढगांचा पाझर आपल्या चोचीतून चाखायची ... पसरता पंख काटा काटेरी कुंपणाचा रुतला , किंचाळला पाहूनी रक्तबंबाळ काया पंखाची ... जखमी वाटेवर आता अपहरण भावनांचे झाले, रुते काटे कैक चालतांना का? वाट रुसली त्याची ...