Manisha Ashish Wandhare

  अंधार जरी दाटला आज , मनात नाही खंत , अदृश्य किनारा आज , तरी मनात नाही खंत ... दरीवरून कोसळले मी ,वाटले स्मशानात गेले, जीद्द अजूनही कायम , जरी दुःखास नसेल अंत ... मनात इच्छाचा डोंब उसळलेला , वेळ अपुरा , संसारात राबते खुशीत , छंद लिखाणाचा भासे संत ... क्रोधात चुकते अनेकदा , विचारही होते अभद्र , तुझ्या साथीने जीवनाला बहर , मन माझे तुझा प्रांत ... पहाटेची कोवळी रेशीम , स्पर्श गालाला करते , हसते मी मनात , हीच खरी उद्याची आशा निवांत ...

  ऐ ऐक ना , नको ना ते भितीचे सावट , नाही अस्तित्वाची लढाई , तु आणि मी , अंगाने जरी भिन्न तरी , सोबती आपण , सारखीच आपली लढाई ... नाही लावत मी तकादा , सारखा तुझ्याकडे मागण्याचा , का? मला मागावे लागते , ही शोकांतिका नाही वाटत का ? तुला , काय ? मागावे मी , जे तुझे आहे तेच माझेही , मग हा आडरस्ता कशासाठी , एकच रस्ता असणाऱ्या , कुणाच्या शिवारांची विभागणी , कुणी पेरले हे बियाणे , मुलगा थोर मुलीचे रडगाणे , वंश कुणी ठरवला ?, दिवा पणती चा बारदाणा ... दोघेही आपण हुकमाचे ऐक्के , एकांच दान दूसरा पदरात घेतो , सृष्टीही आनंदी होते या मिलनाने , जीवनाची निर्मिती साजरी करते उत्साहाने , सौंदर्यांची बघ मग होते उधळण , भेद नसतोच कोणता , फक्त तू आणि मी ऐवढेच निराळेपण , नाही झुगारायचे मला , माझ्या संसाराचे नाते , मी निभावते प्रामाणिकपणे , तुझे ही बदलू दे युगांयूगाचे संरचने , ऐवढेच कर तू फक्त , राहीलेले दोघेही सांभाळून घेऊ आजन्मे ... ऐ ऐक ना , आता एक होऊना , सुरवात आपल्यापासूनच करूना , समांतर रेषा भाग्याच्या दोघेही समांतर जाऊना ...

जेव्हा तुझ्यासवे असते मी माझी नसते , प्रेमाचा जादूगार तू ती प्रेमाची जादू भासते ... पाय टेकत नाही जमीनीला उंच झोके घेते, मी उरत नाही माझ्यात ती प्रेमाची जादू भासते ... सारखं तुझ्याकडे पहा वे तुडूंब डोळ्यात बूडावे , स्पर्शही पिसांसम तुझा ती प्रेमाची जादू भासते ... झोपही तुझ्या दिशेने वळते माझ्यासवे रात्र भांडते , चांदण्यावर नाव गोदंते तुझे ती प्रेमाची जादू भासते ... डोळे मिटून चेहरा आठवते दूर जाण्या बावरते, असा हृदयाचा जादूगार तू ती प्रेमाची जादू भासते ... जेव्हा तुझ्यासवे असते मी माझी नसते , प्रेमाचा जादूगार तू ती प्रेमाची जादू भासते ...

  शब्द कुठला घ्यावा उधार नात्यांपलिकडले गीत गाण्या , बासरीवर वाजते ती अविस्मरणीय धून कृष्णाचे गीत गाण्या ... ओजंळीत भरून भार आसवांचा किती काळजाला विचारा , डोळे जुल्मी गडे नादावलेले भाव रूजते गाली ओघळण्या ... तुटता ती गाठ मनाची कधीतरी जूळते कुणाशी नकळत , रिती मनाची घागर होते हृदयी स्पंदनाला घायळ करण्या ... बोल ओलव्याचे करपले उन्हात वाफही दिसली कुठे सांगा , मृगजळ होते दुपारच्या पहरी नाव केली त्यांने तिथे तरंगण्या ... ती नटली हिरवा शालू नेसून बरसेल रिमझीम रुणझून , मृग उलटला तरीही तो तिथेच उभा स्वतःला सांभाळण्या... शब्द कुठला घ्यावा उधार नात्यांपलिकडले गीत गाण्या , बासरीवर वाजते ती अविस्मरणीय धून कृष्णाचे गीत गाण्या ...

  दव आठवांचे स्पर्शिता मनाला , अबोली फुलवे पाना फुलांना ... ऐकटीच उभी न्याहळी दवांना , टिपायला पाहे डोळे त्या क्षणांना ... सखे कोमेजू नको तु आठवूनी त्यांना, हरवले मोती ना गवसले धाग्यांना , रेतीचे उडने खुपते डोळ्यांना , काही अपूर्ण भासे झुरतांना ... पाठमोरी उभी मी उबंऱ्यांना , ओलांडतांना बजावले त्यांना , नको पाठलाग आता मला छळतांना , समोर आले तिथून चालतांना ...                    

  नाव जोडले तुझे शेवटच्या श्वासापर्यंत , सातजन्म बांधले प्रेमास शेवटच्या श्वासापर्यंत ... भाग्य तु माझे पाहिले तुला तव सांगते, अनोळखी तरी अर्पीले मी शेवटच्या श्वासापर्यंत... काळजांचा ठाव घेत स्पंदने बघ तुला बोलली, तुझ्याचसाठी धडधडते मी शेवटच्या श्वासापर्यंत ... आसमंत सारा निळाईने झाला किती लाघवी , लाजणे सोडून सांगु प्रेम करेल शेवटच्या श्वासापर्यंत... चुकले जरी शब्द कधी वाट कुठे अडखडली , हात दे तु हातात माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत ...

  आर्त तुझी हाक आई काळजांचा ठाव घेते , त्याग तुझा पाहूनी इश्वरही मनाचा भाव घेते ... रोष ओढते दुनियेचा लेकराला सांभाळते , लाख गुन्हे पोटात घेऊनीया जीवाला घाव घेते ... इश्वरी रूप तुझे देवालांही स्वर्गी लाजवते , दुःखाला कवटाळून लेकरांचा अनुभाव घेते ... त्याग आईचा जगी ऋण फिटता फिटणार ना , कष्ट तिचे थोर डोळ्यातले पाणी अंर्तभाव घेते ...

  पायबंध जगण्याचे पायानेच तुडवले , लांघुन सिमा मी जीवनाला घडवले ... हरवले गाज ऐकता ती समुद्राची तीव्र , अस्त सूर्याचा पाहता उध्वस्त पाखरे उडाले... हिम तुषारं वितळले नदीने वाहून नेले, मिसळले सागरात पिण्यास पाणी ना उरले ... प्रेमाने ओटीत दान दिले साहले वार किती ? रोखले डोळे सहस्त्र कट्यार तनुवर फिरले... तो लोटून गेला अंधारात ती चाचपडत दिवे , अपेक्षा मिलनाची होती तिला विरहाने घडविले ....

  कधी चोर पावलांनी अलगद येते, हृदयाची सल नकळत सुखद दुखते... स्फुरते कधीही अस्वस्थ करते, रेखाटता पानावर सुंदर हसते... मागणे शब्दांचे चंद्र सूर्यास मागते, लाडावते कधी रुसून बसते... गर्दित सूचते मनाचे कवाड उघडते, चांदण्याचे कवडसे गवाक्षातून डोकावते... धगधगते विझते विझून जळते, ठिणगी पेटवून धुरांडे उडवते ... वावटळ आकांत काळजातून फुटते, डोळ्यांतून वाहते हृदयातून पाझरते... स्पंदनांना जखमी करते रक्ताळते , खुशीत रमते निवांती हसते... निरागस बाळांचे बोल बोलते, महंताचे उपदेशांचे किर्तन करते... मंदिरात अभंग स्वर गुंजते, रिमझीम पावसात झरते ... ती सुचते स्वच्छंदी मी लिहीते, मुक्तछंद माझा तिला मी कविता म्हणते... जागतिक कविता दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा💐💐

  सांभाळा मनाला काचेचं प्रतिबिंब हे, जराशी ठेच लागता तडकणारं पिंड हे... सुंदर पारदर्शक लोभस अभिव्यक्त, जरा ओरखडे जिव्हारी लागणारं बिंब हे... क्षणात टिचकते ओल्या मनगटी काचबांगडी , नाजूक काया  कधी भासे हिरवा निंब हे ... रिमझीम सर काचेची काचेत मिसळती , शुभ्रकांती तनूची नक्षी शहारून चिंब हे... तो हळूच उगवतो साक्ष देत स्वतःची, गाली ओघळते जसे साजूक अहर्बिंब हे...

  जीवनात रंग भरशील का ?, सांग ना सखी माझी होशील का ?... स्पंदनाची गीत गात येशील का ? , हृदय माझे नाव तुझे कोरशील का ?... देवाण-घेवाण प्रेमाची करशील का ?, प्रेम माझे स्वीकारून प्रेम देशील का ?... भास सुखाचा मृगजळ तु होशील का ?, मी उभा तुझ्याचसाठी नाव भांगात भरशील का ?... हात घेऊनी हातात अग्नीला फेरे घेशिल का ?, दुःख वाटून माझे तुझ्या सुखाचा भरवसा देशील का ?... मन हे काचेचे माझे काचेचे घर बांधशील का ?, रुतणार ना हृदयात माझ्या ती काच तु होशील का ?...

  तुझं जीवनात येण , जस आसमंती चांदण पसरणं , ग्रीष्माच्या वाळवंटात बघ, पाचुच चांदण बहरणं ... गुलाबाला भ्रमराचे छेडणे , आवडले त्याचे बोलणे, रंग गर्द लाल करत लाजून, गालात कळीच फुलणं ... वाऱ्यांचा झोत वाहून गेला, सवे सुगंध वाहून नेला, रोमांचित कळीकळी , काहीतरी गुपीत उलगडणं ... कवडसे मनाचे डोकावे , प्रकाशझोत कुठन यावे, अविश्वसनीय सत्य प्रेम, नशीबाचं बासरी होणं ... मन मंदिर झाले, प्रेम स्पंदनात जागले माझ्या, तुझ्या भेटीची आस सख्या, विरह क्षणाचा बोचणं ... ,

  हो ना हवा एक दिवस माझा, मांडेल मी कल्पनेचा पसारा माझा... उडेल त्या नभांगणी चाळील तारे, भाव करत चंद्र घेईल विकत माझा... काजळ त्या काळोखाचीच मागेल, डोळ्यांची छटा सजवेल चेहरा माझा... रंग लालजर्द डांळीबाचा नको , क्षितीजालाच म्हणेल दे रंग माझा... रंग शिंपडेल अंगणात त्याच्यासाठी, रंगाची होळी खेळेल रोज कृष्ण माझा ... स्वतः जगेल मी आता शक्य नाही, क्षण विखूरला प्राणही नाही माझा... हो ना हवा एक दिवस माझा, मांडेल मी कल्पनेचा पसारा माझा...

  मन माझे अथांग सागर खवळलेला बेभान सखे, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन बुडणार सखे... उभ्या रानात वणवा पेटला मनात आकांत दाटला, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन जळणार सखे... लालनिळे निखारे ते तुला भासे पाचूचा सडा चौफेर, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन भंगणार सखे... तु शोधु पाहते आसमंती हरवलेला चंद्र माझ्यात, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन हरवणार सखे... माहित नाही तुला तु मन वादळाशी लावतेय , नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन उडणार सखे... विखुरला गेलोय मी तुकड्यात तुला कसे जोडणार, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन दुःखणार सखे... मन माझे अथांग सागर खवळलेला बेभान सखे, नको करू हट्ट राहण्याचा यात मन बुडणार सखे...

  रंग उधळला सख्यांनी आसमंत स प्त रंगी न्हाहला , खेळला रंग अवनी ने असा इथला जीव चिंब भिजला... रंग रात्रीचा काळा उषा घेऊन आली पिवळा कोवळा, सागर रंगला मेघ रंगी क्षितीजाने सांजेला लाल फासला... पळस घेऊन लाल नारंगी वळणावर लपून बैसला, पानी रंगात रंगून साऱ्या शेवटी रंग निथळून राहीला... फुलांनी तर कळसच केला पांढरा गुलाबी सवे सुगंध, पर्ण ही हिरवा लेवून मनामनाला सुखाचा गारवा दिला... चंद्र रंगास बघुनी हरवला तो शितल पांढराच  उरला, जीव जडला असा धरतीवर तोही तिच्या रंगात रंगला... सौ. मनीषा आ. वांढरे ...

  आभास तुझा सख्या रे, दूर ताऱ्यांच्या शहरात घेऊन गेला, मृगजळी गंध फुलांचा रे, स्वप्नवत त्या दुनियेत घेऊन गेला... का? वाट अबोल निवडली, स्वर्गिय आनंद तुला मिळाला, छळणाऱ्या रात्रीला सांग, तु चांदणीचा प्रकाश घेऊन गेला... ओजंळीत भरले मी ते भास, चेहर्‍यावर शिंपडण्यासाठी, ऊडून गेले वाऱ्यासवे असे, सुगंधी अत्तरांचे श्वास घेऊन गेला... बोलले चांदणे माझ्यासवे, खिजवून हसू लागले बाबडे, आयूष्य तुझे हरवले सखे , तो जगण्यातून जीवन घेऊन गेला... प्रकाश त्यांचा तो पिवळा पांढरा, टिमटिम करतो हसरा, कवडसे येती मजवर त्यांचे, रेशीमगाठ उकलून घेऊन गेला... उरल्या त्या बोळीत खुणा कोरलेल्या, छपरा आड लपलेल्या, हृदय कोरले स्पंदने हरवले, काळजांचे तुकडे घेऊन गेला...

  रहस्यांनी भरलेले तिचे डोळे, भेदक नजर करी मन वाटोळे... घायाळ जखमांनी भरलेला तरी, गाणार मी तुझेच रात्रंदिन पोवाळे ... वैशाख वणवा पेटतो ज्वलंत उरी, व्याकूळ जीव बिचारा पायदळी गळे... स्वर छेडले जे प्रेमात तडफडे , विरह असह्य मन होई आंधळे... प्रेम हीच शिक्षा माझी सखे, रहस्य प्रेमातले अश्रू तळमळे ...

  जीवन हे रहस्य जीवनाचे , हसते रडते तरीही जगते, कोलमडते तुटते पडते, धडपडूनी पुन्हा पळते, जीवन हे रहस्य जीवनाचे... काटे काटे रस्त्यात वेचते, वळणावर रडकुंडीला येते , कुठे हरवते कुठे सापडते, सापडूनी पुन्हा उठते, जीवन हे रहस्य जीवनाचे , हसते रडते तरीही जगते... मृत्यू सत्य सत्यास डावलते , जेवढे जगते पुन्हा जगते, अमर स्वतःला स्वतःच करते, जगण्याचे नावच जीवन सांगते, जीवन हे रहस्य जीवनाचे , हसते रडते तरीही जगते. ..

  आई तुझी किमया जगावेगळी आहे गं , सात जन्म अपुरे तरी पुन्हा येईन मी , तू गाशील अंगाई झोपी जाईल मी , सांग कसं फेडून ममतेला जागेल मी , तुझ्या उदरात जन्म घेऊनी धन्य मी ... सोबतीला माझ्या चंद्र सूर्य तारे तरी आकाश ठेंगणे आहे गं , कल्पनेतून वास्तवाशी संबंध जोडेल मी , सुख म्हणजे काय तुझ्याकडे पाहून सांगेल मी , साधनेतून अध्यात्माशी नाते जोडेल मी , तुझ्या उदरात जन्म घेऊनी धन्य मी ... प्रकाश प्रकाश आहे अंतरगांत तुझ्या गं , स्पंदनाचा ताल एकूण तुझा महिमा गाईन मी , व्याख्या पुनर्जन्माची तुझ्या मुखी ऐकेल मी , जागलीस रात्रंदिनी त्याचे पांग फेडील मी , तुझ्या उदरात जन्म घेऊनी धन्य मी ... सांगतात सानेगुरुजी स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी गं , श्रीमंती मज लाभली पुण्याची जगाला सांगेल मी , सोसले मजसाठी तु जे काही त्याचा हिशोब कसा लावेल मी , जन्मोजन्मीचे नाते तुझ्या संगे ईश्वराला मागेल मी , तुझ्या उदरात जन्म घेउनी धन्य मी .. . तुझ्या उदरात जन्म घेउनी धन्य मी ...

  कोण करतो व्याख्या, पाप आणि पुण्याची जन्मी आला मनुष्य ,घेऊन असंख्य तारा जगण्याची ... नाती सांभाळ समाजाचे ,होते तरजोड आयुष्याची लेवुन कणखर बाणा, हळवे होते एकांताशी ... किनाऱ्याने शर्यत लावली लांटेशी, टिकेल तुझ्या स्पर्धेशी आदळून प्रवाहाला रेतीत विरला ,मागे उरला निशाणिशी ... झुंबड घेऊन येती मधमाशा ,टिपायला मध बागेशी फुले असतात तत्पर ,वाहून परागकण बीजे अंकुरण्याशी ... सृष्टी आहे सुंदर, थोडी- गोड थोडी -कडू झगडण्याशी मिळालो आपण दोघ  ,संसाररुपी सागरात पोहण्याशी ... तुझं-माझं प्रेम खरं असणं, अलौकिक आनंद जगण्याशी 'तुझं निष्पाप असणं' माझं तुझ्यात दिसणं, अंतरी दिवा मंदिराशी ... सौ. मनिषा आ. वांढरे...

 संभ्रम... मनीच पाखरू उडू लागलं, आकाश ठेंगण पडू लागलं मीच राजा आकाशाचा संभ्रम पडला, यातच त्याचा घात झाला ... चाल जपुन मणुजा, काटे पेरलीया वाटा नुसतीच पांघरूण फुलांची चादर संभ्रम पडला, यातच त्याचा घात झाला ... मीच श्रेष्ठ या पृथ्वीवरी, दूसरा तिसरा नाही कुणी अजाण वृत्तीला संभ्रम पडला, यातच त्याचा घात झाला ... नाजुक कळीला हळुवार जपले, मायेची पाखर प्रेमाने संचारले आनंद गगणी मायेना झाले, खरे सत्य तेव्हा उमगले ... सौ. मनिषा आ. वांढरे ...

  पाहताच क्षणी... रिमझिम झरणारी बरसात, व्याकूळ मन घाली मिलनाला साद मोरपिसारा फुललाय भरात, पाहताच क्षणी तुला, पडले मी प्रेमात ... झुरतेय मी सुहान्या मौसमात, नजर चोरून टाकते कटाक्ष तुझ्यात धिंगाणा चाललाय मनाच्या अंगणात, पाहताच क्षणी तुला, पडले मी प्रेमात ... सूर छेडले प्रीतीचे लडीवार, छळु नको ना हा भास तुझा चहूवार ये ना सख्या माझ्या वास्तवात, पाहताच क्षणी तुला ,पडले मी प्रेमात ... घेऊन आरती ओवाळीते दिनरात, कल्पनेला रंग चढते आयुष्यात सावळे सोज्वळ रूप भरले मनात, पाहताच क्षणी तुला, पडले मी प्रेमात ... सौ . मनिषा आ. वांढरे...

  लपाछपी खेळूया लपाछपी खेळूया, नजरेने बोलूया नजरेने शोधूया , हुरहूर लागता मनी प्रेम समजून घेऊया, लपाछपी खेळूया लपाछपी खेळूया... धडधड काळजांची वाढवूया , कधी लपंडाव तुझा देऊया, कधी डाव माझा घेऊया, ऐकमेंकास जूळवून घेऊया, लपाछपी खेळूया लपाछपी खेळूया... विरहात होरपळून जाऊया, प्रेमात भावनांना सजवूया , बोल स्पंदनाचे बोलूया, आनंदी आनंद उधळूया , लपाछपी खेळूया लपाछपी खेळूया... विश्वात दोंघाच्या हरवूया , हरवलेले ऐकमेकांस सापडूया , रात्र चांदण होता रातराणीसवे दरवळूया , लपाछपी खेळूया लपाछपी खेळूया...

  संभ्रमात ती सखे कालही आजही , का? उपेक्षाचे ओझे हाती कालही आजही... हसूचं उमलते तिचे चालताने काट्यावरूनही , प्रश्न यातनेचा सारखाच तिच्या कालही आजही... नश्वर या शरीराचे अप्रूप मन नाही का तिला, मनास मारून जगने भाग नशिबांचा कालही आजही... पडसाद नको मला वर्ण जाता जात नाही, एकाच दिवसांची पुण्याई का? रे कालही आजही... प्रसन्न मन केले जगणे सूखकर झाले तिचे, पाणावलेल्या डोळ्यांत स्वप्ने होती कालही आजही... अस्तित्व स्त्रीचे निर्मिती तिची जग चालवण्यासाठी, मिटलेल्या पाऊलखुणा खुणाविती कालही आजही... विरांगणा ती सहनशक्ती कळ जन्माची भोगती बघ, तरीही नाजूका म्हणून हिनवती कालही आजही... मन कफल्लक मुर्ख बात पिढ्यांन पिढ्यांची उगाळलेली , चघळशील तूच पुन्हा पुन्हा किती ? कालही आजही... आनंद मला यातच आज तू साजरा करणार, दयायचा उदया समान हक्क विचार कालही आजही... सौ. मनीषा आशिष वांढरे...

  स्त्रीची संवेदना प्रित मन आराधना स्वरचित कल्पना श्रावणाची चित्रांगणा ... सरगम गाईलेली ती स्वरांगणा , काव्य अपर्ण जीला ती शब्दांगणा ... अस्तित्व उमटवलेली विरांगणा , शौर्य जीची विरासत ती रणागंणा ... ज्ञानज्योत तेवणारी ती विद्यागंणा , संस्कार मोती उधळणारी मुक्तागंणा ... ताल सुर जीवनाचा थिरकते ती नृत्यागंणा , निखळ हास्य फुलवणारी हर्षागंणा ... सौदर्यं दृष्टी लाभलेली सृष्टीची नेत्रागंणा , चकाकणारी मनामनांत आसमंती तारांगणा ... सौ . मनीषा आशिष वांढरे ...

  ओंजळीतला सुगंध कळ्यांचा , जागवी स्पर्श मिलनाचा , छळतो सुहास अविस्मरणीय, जागवी मन हर्ष मिलनाचा... छेडतो धूंद मंद चाफा, उधळला  मऊशार केसांवर, घसरता लांब काळ्या रेशमावरून , रेशमी मन हर्ष मिलनाचा... कोमल कळ्यां पदकमला खाली, उब देई प्रेमाची जरी, रंग लागला मला त्यांचा, सुगंधित मन हर्ष मिलनाचा... रात्र चांदणे लपवून येई, चंद्राची चाहूल ना देई, रोमरोमी पुलकित करी , ओलावून मन हर्ष मिलनाचा... मोरपिसांतून वारा छेडीत जाई, प्रेम सख्यावर किती ? श्वास होऊन तो श्वासांत भरे, आयूष्य मन हर्ष मिलनाचा... सोनेरी ती सांज जाहली, पाकळ्यां सर्व मिटून घेतली, रात्रीच्या पायथ्याशी बसून आठवी,मन हर्ष मिलनाचा... कुठेतरी दूर स्वप्नांच्या गावा, तो कसा तिथेच हरवला, आसवे वाहतांना गाली सांगते कहानी ,मन हर्ष मिलनाचा...

  श्वासांसवे श्वासात कसा ?, हा वादळ वारा, तिमीरातूनी गोंजारतोय अश्रु ,हा वादळ वारा... त्रस्त मायभू त्रस्त ,केव्हाची देऊनी जन्म, कसा? जन्मला विध्वंसक , हा वादळ वारा... लाख केले उपास ,कष्ट घेतेले किती ? किती ?, उगाच पालथ्या घड्यावर पाणी ,हा वादळ वारा... पालापाचोळा ही सोबती , घेऊन स्वप्नाची नक्षी, दिलासा द्यावा कसा ? , सैराट हा वादळ वारा... पुन्हा फिरूनी आले ,पक्षी परतुनी घरट्यांवर, घरट्यांच्या सावल्या ओरबडून गेला,हा वादळ वारा... साहवेना मंद झुळूकही , कधी जी गारवा दयायची, उष्ण झोतांसवे फुंकरही ,चटके देती हा वादळ वारा...

  मी आजही त्याच वळणावर वाट पाहत होती , त्याचे येणे मंद अधिर झुळूक रोज साहत होती ... ती जीवघेणी कातरवेळ निशब्द तेव्हा जाहली, तोडून पाश तो वळला तरी मी साक्ष तिथेच होती... तो दिसला कधी की गालातच हसायचा शांत, मनात का? असंख्य प्रश्नाचे वादळे घोंगावत होती... दूर लोटले कितीदा मी आठवांच्या सावल्यांना , बिलगून रडती अश्या जशी पाठवणी केली होती... आराधने चा पवित्र अभंग मी तुझ्या मुखीचा होते, हार फुलांचे ओवतांना धागे तुटले उपटलेली पाकळी होती...

 शिव शंकरा... शिवशंकरा करुणाकरा , महती तुझी रे न्यारी, त्रैलोक्यदाता विश्वविधाता , भक्तीत जाऊ रे वारी... पार्वतीचा पती खंडेराया, बानूची भक्ती पावली, कैलासवासी संन्यासी तरी, केली पत्नीची इच्छा पूरी... संहार करतो दानवाचा , घेऊनिया स्वरूप विक्राल , महाकालीलाही शांत करी, ऐसी शक्ती भरली उरी... विष प्याला प्राशन करूणी , झाला निलकंठ भगवान, मर्यादेपर्यंत साहतो घडा भराता , अक्षम्यानों तैयार संहारी ... कर्दनकाळ तो पापाचा तरी, कृपा भक्ती श्रध्देतूनी अमाप, देतो वरदान मनवांच्छित , उपाय तयातच दडलेली सूरी... गंगा समावली जटे मध्ये, संगे चंद्राचीही उगवते कोर , रुद्राक्षमाळा प्रिय शंभूला , बेलपत्री वाहा मनअर्पूणी शिरी... नेत्र भाळीचे उगवता, होतो भस्म संसार विनाशी, भोळा आहे शिव माझा, तांडव क्रोध विनाशकारी ... मन होता उद्विग्न , लागत नसे कुठे छळे जर तुम्हा, आरोह अवरोह ओंकाराचा , ध्यान मनास शितल करी ... तो बिंदू मन प्रकाशमान करी, आळविता तयास, अविचारी मनाचा खेळ संपेल, ह्या आध्यात्म तलवारी... सौ. मनीषा आशिष वांढरे...